ലോക ഫുട്ബോളിലെ ഒരു സുവർണകാലത്തിന് പതിയെ തിരശ്ശീല വീഴുകയാണ്. ക്രിസ്റ്റ്യാനോ റൊണാൾഡോയും നെയ്മറും ലോകവേദികളിൽ നിന്ന് പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ആരാധകരിൽ അത് വലിയൊരു ശൂന്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ലയണൽ മെസ്സിയും തന്റെ മഹത്തായ യാത്രയ്ക്ക് വിരാമമിട്ടേക്കാമെന്ന ചിന്ത ഈ വികാരത്തെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കുന്നു. ഒരു തലമുറയുടെ ആവേശമായിരുന്ന ഈ താരങ്ങൾ ഇനി ചരിത്രത്തിന്റെ സുവർണതാളുകളിലേക്ക് നടന്നു കയറുകയാണ്.
പക്ഷേ, ഫുട്ബോളിന്റെ കഥ അവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല. ഒരു സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് ഉദിക്കാൻ ആകാശം ഒരുങ്ങുന്നതുപോലെ, എംബാപ്പെ, ഹാലണ്ട്, ബെല്ലിംഗ്ഹാം, ലാമിൻ യമാൽ, വിനീഷ്യസ്, മുസിയാല തുടങ്ങിയ യുവനിര ലോകത്തിന്റെ കൈയടി വാങ്ങാൻ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു. ഇന്നലത്തെ ഇതിഹാസങ്ങൾ വഴിമാറുമ്പോൾ നാളെയുടെ ഇതിഹാസങ്ങൾ കടന്നുവരുന്നു. അതാണ് കാലത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം; ജീവിതത്തിന്റെ തുടർച്ച.
ഇത് ഫുട്ബോളിന്റെ മാത്രം കഥയല്ല; നമ്മുടെ ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവിതകഥ കൂടിയാണ്. ഈ ലോകത്ത് ആരും ശാശ്വതരല്ല; ഒരു സ്ഥാനവും പദവിയും എന്നും ഒരാൾക്ക് മാത്രമായി നിലനിൽക്കുകയുമില്ല. ദൈവം അനുവദിച്ച സമയം വരുമ്പോൾ മുന്നോട്ട് വരണം; സമയം തീരുമ്പോൾ അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് ഇടം നൽകി പുഞ്ചിരിയോടെ മാറിനിൽക്കണം. അത് തോൽവിയല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായൊരു താളമാണ്.
ഒരു മരത്തിലെ പഴയ ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞാലേ പുതിയവയ്ക്ക് തളിർക്കാൻ ഇടമൊരുങ്ങൂ. ഒരു ഓട്ടക്കാരൻ ബാറ്റൺ കൈമാറുമ്പോഴാണ് റിലേ മത്സരം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. പ്രകൃതി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരേയൊരു സത്യം ഇതാണ്—നിലനിൽക്കുന്നത് വ്യക്തികളല്ല, തുടർച്ചയാണ്.
ജീവിതമാകുന്ന നാടകവേദിയിൽ നമുക്ക് ലഭിച്ച വേഷംരാജാവിന്റേതോ സാധാരണക്കാരന്റേതോ ആകാം. എന്നാൽ ചരിത്രം ഓർക്കുന്നത് വേഷത്തിന്റെ വലിപ്പമല്ല, അഭിനയത്തിന്റെ മികവാണ്. വേദിയിൽ എത്ര നേരം നിന്നു എന്നതല്ല, നിന്ന നിമിഷങ്ങൾ എത്രത്തോളം ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു എന്നതാണ് ഒരു മനുഷ്യന്റെ മഹത്വം.
അതുകൊണ്ട് മറ്റൊരാളുടെ ഉയരങ്ങൾ നോക്കി നിരാശപ്പെടേണ്ടതില്ല. ഇന്ന് നിനക്കുള്ള സ്ഥലം ചെറുതായിരിക്കാം, പേരിന് പിന്നിൽ വലിയ വിശേഷണങ്ങൾ ഇല്ലായിരിക്കാം. എങ്കിലും, നിന്റെ വേഷം ഏറ്റവും മികച്ച രീതിയിൽ അവതരിപ്പിക്കൂ. കാരണം, വലിയ വേദികളിലേക്ക് എത്തുന്നത് ചെറിയ വേദികളിൽ ആത്മാർത്ഥത തെളിയിച്ചവരാണ്.
ഒരു ദിവസം നമ്മളും ഈ വേദി വിട്ടിറങ്ങും; നമ്മുടെ സ്ഥാനത്ത് മറ്റൊരാൾ വരും. നാം പോയതിനുശേഷം ലോകം നമ്മെ ഓർക്കുമോ എന്നത് ഇന്ന് നാം എങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. റൊണാൾഡോയും മെസ്സിയും നെയ്മറും ഇതിഹാസങ്ങളായത് അവർ മൈതാനത്ത് ചെലവഴിച്ച ഓരോ നിമിഷത്തിലും നൽകിയ സമർപ്പണം കൊണ്ടാണ്. അവരുടെ സമയം അവസാനിച്ചേക്കാം, പക്ഷേ അവർ പകർന്നുനൽകിയ പ്രചോദനം അവസാനിക്കുന്നില്ല.
നമുക്ക് ലഭിച്ച സമയം എത്രയെന്നത് നമ്മുടെ കൈകളിലല്ല, എന്നാൽ ആ സമയം എങ്ങനെ ജീവിക്കണം എന്നത് നമ്മുടെ തീരുമാനമാണ്. കാലം നമ്മെ വേദിയിലേക്ക് വിളിക്കുമ്പോൾ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കയറിച്ചെല്ലുക. കാലം തിരശ്ശീല താഴ്ത്തുമ്പോൾ സംതൃപ്തിയോടെ പടിയിറങ്ങുക. അപ്പോൾ വേദി നമ്മെ മറന്നാലും, നമ്മൾ സമ്മാനിച്ച കൈയടികൾ ഒരിക്കലും അവസാനിക്കുകയില്ല.
മറ്റുള്ളവരെ തള്ളിമാറ്റി ഉയരുന്നതിലല്ല മഹത്വം; നമുക്ക് ലഭിച്ച സമയം അർത്ഥവത്താക്കുന്നതിലാണ്. സ്വന്തം സ്ഥാനത്തിന് യോഗ്യരാകാൻ പരിശ്രമിക്കുന്നവരാണ് കാലത്തെ അതിജീവിക്കുന്നത്.