ഓരോ മഴക്കാലവും കുട്ടനാടിന് ഒരു പ്രകൃതി ദുരന്തമല്ല—അത് ഭരണപരമായ പരാജയത്തിന്റെ ആവർത്തനമാണ്. മഴ പെയ്യുമ്പോഴൊക്കെ വീടുകൾ വെള്ളത്തിലാകുന്നു, കൃഷിയിടങ്ങൾ മുങ്ങുന്നു, ജീവിതോപാധികൾ തകരുന്നു, ജനങ്ങൾ ദുരിതാശ്വാസ ക്യാമ്പുകളിലേക്ക് ഒഴുകുന്നു.
പിന്നെ പതിവുപോലെ അധികാരികൾ എത്തും; സഹതാപം പ്രകടിപ്പിക്കും, നഷ്ടപരിഹാരം പ്രഖ്യാപിക്കും, പുതിയ പഠനസമിതികളെ നിയമിക്കും. മഴ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ക്യാമറകൾ മടങ്ങും, വാർത്തകൾ മാറും; എന്നാൽ കുട്ടനാട്ടുകാരുടെ ദുരിതം അവിടെത്തന്നെ തുടരുന്നു. ഇനി ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ചോദ്യം ഇതാണ്: *ഇത് പ്രകൃതിയുടെ കുറ്റമാണോ, അതോ ഭരണകൂടത്തിന്റെ അനാസ്ഥയുടെ ഫലമോ?
ലോകത്തിലെ തന്നെ അതുല്യമായ നെൽകൃഷി മേഖലയായ കുട്ടനാട് കടൽനിരപ്പിൽ നിന്ന് ഏകദേശം 0.5 മുതൽ 2.2 മീറ്റർ വരെ താഴെയാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പമ്പ, അച്ചൻകോവിൽ, മണിമല, മീനച്ചിൽ എന്നീ നാല് പ്രധാന നദികൾ കൊണ്ടുവരുന്ന ജലം വേമ്പനാട്ടുകായൽ വഴി അറബിക്കടലിലേക്ക് സ്വാഭാവികമായി ഒഴുകിപ്പോകുന്ന സംവിധാനമാണ് ഈ പ്രദേശത്തിന്റെ ജീവധാര. എന്നാൽ ഇന്ന് ആ ജീവധാര ശ്വാസംമുട്ടുകയാണ്.
വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകൂടിയ എക്കലും പോളയും പ്ലാസ്റ്റിക് മാലിന്യങ്ങളും വേമ്പനാട്ടുകായലിന്റെ ആഴവും ജലസംഭരണശേഷിയും ഗണ്യമായി കുറച്ചിരിക്കുന്നു. തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയുടെ നീരൊഴുക്ക് പര്യാപ്തമല്ല. തണ്ണീർമുക്കം ബണ്ടിന്റെ ശാസ്ത്രീയമല്ലാത്ത ജലനിയന്ത്രണം സ്ഥിതിഗതികൾ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കുന്നു. എ.സി. കനാലും മറ്റ് പ്രധാന ജലപാതകളും നിർമ്മാണ തടസ്സങ്ങളും മാലിന്യങ്ങളും കാരണം സ്വാഭാവിക നീരൊഴുക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണ്. വെള്ളം കടലിലേക്ക് എത്തേണ്ട വഴികൾ അടയുമ്പോൾ, അത് ജനങ്ങളുടെ വീടുകളിലേക്കാണ് കയറുന്നത്.
കുട്ടനാടിന്റെ പ്രശ്നം ഇന്നലെയുണ്ടായതല്ല. അതിനുള്ള പരിഹാരങ്ങളും ഇന്നലെ കണ്ടെത്തിയതല്ല. 2007-ൽ സമർപ്പിക്കപ്പെട്ട ഡോ. എം. എസ്. സ്വാമിനാഥൻ കമ്മീഷൻ റിപ്പോർട്ട് കുട്ടനാടിന്റെ പാരിസ്ഥിതിക പുനരുജ്ജീവനത്തിനായി വ്യക്തമായ മാർഗരേഖകൾ മുന്നോട്ടുവെച്ചിരുന്നു.
വേമ്പനാട്ടുകായലിന്റെ ശാസ്ത്രീയ ഡ്രെഡ്ജിംഗ്, പോള നിർമ്മാർജനം, തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയുടെ വീതിയും ആഴവും വർധിപ്പിക്കൽ, പുറംബണ്ടുകളുടെ ശക്തിപ്പെടുത്തൽ, സ്വാഭാവിക ജലവാഹിനികളുടെ സംരക്ഷണം എന്നിവ അതിലെ പ്രധാന ശുപാർശകളായിരുന്നു. അതോടൊപ്പം ഹോളണ്ടിലെ "Room for the River" മാതൃക പിന്തുടർന്ന് നദികൾക്ക് കൂടുതൽ ഒഴുകാനുള്ള ഇടം സൃഷ്ടിക്കുന്ന പദ്ധതികളും ചർച്ചയായി.
പക്ഷേ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?
റിപ്പോർട്ടുകൾ അലമാരകളിൽ പൊടി പിടിച്ചു. പദ്ധതികൾ ഫയലുകളിൽ ഉറങ്ങി. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ കുട്ടനാട് പാക്കേജുകൾ പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. എന്നാൽ ഓരോ വർഷവും ആവർത്തിക്കുന്ന പ്രളയം തെളിയിക്കുന്നത് ഒരേയൊരു സത്യമാണ്—പ്രഖ്യാപനങ്ങൾ പെരുകി; പ്രവർത്തനങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. ഇനി രാഷ്ട്രീയം പറയാനുള്ള സമയമല്ല; ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കേണ്ട സമയമാണ്.
സംസ്ഥാന സർക്കാരും കേന്ദ്ര സർക്കാരും തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളും ജനപ്രതിനിധികളും ബന്ധപ്പെട്ട വകുപ്പുകളും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ സമയബന്ധിത പ്രവർത്തന പദ്ധതി (Time-bound Action Plan) നടപ്പാക്കണം.
ആദ്യഘട്ടത്തിൽ തന്നെ തോട്ടപ്പള്ളി സ്പിൽവേയും ലീഡ് കനാലുകളും അടിയന്തരമായി ഡ്രെഡ്ജ് ചെയ്യണം. എ.സി. കനാലിലെയും മറ്റ് പ്രധാന നദികളിലെയും തോടുകളിലെയും നിർമ്മാണ തടസങ്ങൾ, എക്കൽ, പോള, മാലിന്യങ്ങൾ എന്നിവ യാതൊരു കാലതാമസവുമില്ലാതെ നീക്കം ചെയ്യണം.
വേമ്പനാട്ടുകായലിന്റെ ശാസ്ത്രീയ ഡ്രെഡ്ജിംഗ് സ്ഥിരം പദ്ധതിയായി നടപ്പാക്കണം. പുറംബണ്ടുകൾ അന്താരാഷ്ട്ര നിലവാരത്തിൽ ബലപ്പെടുത്തണം. ജലസ്രോതസ്സുകളുടെ സംരക്ഷണത്തിനും മാലിന്യനിർമാർജനത്തിനും പരമപ്രാധാന്യം നൽകണം. അതോടൊപ്പം ആധുനിക ജലനിരപ്പ് നിരീക്ഷണ സംവിധാനങ്ങളും പ്രളയ മുന്നറിയിപ്പ് സംവിധാനങ്ങളും ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്.
ഇത് കുട്ടനാട്ടിന്റെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. കേരളത്തിന്റെ ഭക്ഷ്യസുരക്ഷയുടെയും പരിസ്ഥിതിയുടെയും സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെയും ആയിരക്കണക്കിന് കുടുംബങ്ങളുടെ നിലനിൽപ്പിന്റെയും പ്രശ്നമാണ്. കുട്ടനാട് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു ഭൂപ്രദേശം നഷ്ടപ്പെടുന്നതല്ല; നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ കാർഷിക പാരമ്പര്യവും ഒരു ജനതയുടെ ജീവിതസംസ്കാരവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്.
ഇനി സഹതാപം കൊണ്ട് പ്രളയം വറ്റില്ല. അനുശോചന പ്രസംഗങ്ങൾ കൊണ്ട് വീടുകൾ ഉണങ്ങില്ല. നഷ്ടപരിഹാരം കൊണ്ട് പ്രകൃതിദത്ത ജലപാതകൾ തുറക്കപ്പെടുകയുമില്ല.
കുട്ടനാടിന് ഇന്ന് വേണ്ടത് കരുണയല്ല—കർമ്മമാണ്
ഓരോ വർഷവും ആവർത്തിക്കുന്ന ഈ ദുരന്തം പ്രകൃതിയുടെ ശാപമല്ല; മനുഷ്യരുടെ അനാസ്ഥയുടെ തെളിവാണ്. ഇന്ന് തീരുമാനമെടുത്താൽ കുട്ടനാടിനെ രക്ഷിക്കാം. വീണ്ടും താമസിച്ചാൽ ചരിത്രം ഒരേയൊരു വിധി മാത്രമേ എഴുതുകയുള്ളൂ—ഒരു ജനതയെ രക്ഷിക്കാനുള്ള എല്ലാ മുന്നറിയിപ്പുകളും ലഭിച്ചിട്ടും, അധികാരികൾ ഒന്നും ചെയ്തില്ല എന്ന കറുത്ത അധ്യായം. അതുകൊണ്ട് ഈ എഡിറ്റോറിയൽ ഒരു അഭ്യർഥനയല്ല; ഒരു ജനതയുടെ നിലവിളിയാണ്.
പ്രവർത്തിക്കുക... ഇപ്പോൾ തന്നെ പ്രവർത്തിക്കുക. കാരണം നാളെയെന്നത് കുട്ടനാടിന് ഉറപ്പില്ല. ഇന്ന് കൈക്കൊള്ളുന്ന തീരുമാനങ്ങളാണ് ആ നാടിന്റെ ഭാവിയെ നിർണയിക്കുക. ഇനിയും വൈകിയാൽ ചരിത്രം നമ്മളെ മാപ്പ് പറയില്ല.