ഗുണ്ടാപ്പടയല്ല വേണ്ടത്; മനുഷ്യരെ കാണാൻ കഴിയുന്ന സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരെയാണ്

നെയ്യാറ്റിൻകര ജനറൽ ആശുപത്രിയിൽ ചികിത്സ തേടിയെത്തിയ 54-കാരൻ, ആശുപത്രി സ്ലിപ്പ് എടുത്തിട്ടേ ഡോക്ടറെ കാണാനാകൂ എന്ന സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരന്റെ പിടിവാശിക്കിടെ ഹൃദയാഘാതത്തെ തുടർന്ന് മരിച്ച സംഭവം കേരളത്തിന്റെ ആരോഗ്യസംവിധാനത്തിന് മേൽ പതിഞ്ഞ കറുത്ത പാടാണ്. മരണത്തിന് നിയമപരമായ ഉത്തരവാദികൾ ആരെന്നത് അന്വേഷണത്തിലൂടെ തെളിയട്ടെ. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം ഇപ്പോഴേ വ്യക്തമാണ്—കേരളത്തിലെ പല ആശുപത്രികളിലും ചികിത്സയെക്കാൾ വലുതായി വളർന്നിരിക്കുന്നത് സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരുടെ അനിയന്ത്രിതമായ അധികാര സംസ്കാരമാണ്.

ഇന്ന് സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ ചികിത്സ തേടിയെത്തുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ ആദ്യം കാണേണ്ടി വരുന്നത് ഡോക്ടറെയോ നഴ്സിനെയോ അല്ല; സ്വന്തം അധികാരം പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ അവസരം കാത്തിരിക്കുന്ന ചില സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരെയാണ്. അവരുടെ ശബ്ദവും ഭാവവും പെരുമാറ്റവും കണ്ടാൽ, ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയതാണോ അതോ ഒരു ജയിലിന്റെ കവാടത്തിലാണോ എന്ന് സംശയിച്ചുപോകും.

സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരുടെ ജോലി രോഗികളെ ഭയപ്പെടുത്തലല്ല, സംരക്ഷിക്കലാണ്. എന്നാൽ പല ആശുപത്രികളിലും അവർ സ്വയം നിയമത്തിനും ഡോക്ടർക്കും മുകളിലുള്ള അധികാരികളാണെന്ന ധാരണയിലാണ് പെരുമാറുന്നത്. രോഗിയുടെ അടിയന്തരാവസ്ഥ തീരുമാനിക്കുന്നത് ഡോക്ടറാണ്, സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരനല്ല. ചികിത്സയ്ക്ക് തടസ്സം നിൽക്കാനുള്ള അധികാരം അവർക്ക് ആരാണ് നൽകിയിരിക്കുന്നത്?

ഇത് ഒരു ആശുപത്രിയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. കേരളത്തിലെ നിരവധി സർക്കാർ ആശുപത്രികളിൽ രോഗികളും ബന്ധുക്കളും ദിവസേന അപമാനവും ആക്രോശവും ഭീഷണിയും അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്. പരാതി പറയാൻ പോലും പലരും ഭയക്കുന്നു. കാരണം, ചികിത്സ കിട്ടേണ്ട സ്ഥലത്ത് ആദ്യം നേരിടേണ്ടി വരുന്നത് മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത പെരുമാറ്റമാണ്.

ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം മറ്റൊന്നാണ്. അമിത ജോലിഭാരത്തിലും ജീവനക്കാരുടെ കുറവിലും ജോലി ചെയ്യുന്ന ഡോക്ടർമാരും നഴ്സുമാരും പലപ്പോഴും രോഗികളോട് കരുതലും സഹാനുഭൂതിയും പുലർത്തുന്നു. എന്നാൽ, ചികിത്സാ സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമല്ലാത്ത ചില സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരും ഫ്രണ്ട് ഓഫീസ് ജീവനക്കാരും ആ മുഴുവൻ സേവന മനോഭാവത്തെയും തകർത്തുകളയുകയാണ്. ആശുപത്രിയുടെ കവാടത്തിൽ തന്നെ മനുഷ്യനെ അപമാനിക്കുന്ന ഒരു സംവിധാനത്തിന് ചികിത്സയുടെ മഹത്വം പറയാൻ എന്ത് അവകാശമാണ്?

ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഉത്തരവാദികൾ സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർ മാത്രമല്ല. ആരോഗ്യവകുപ്പും ആശുപത്രി മാനേജ്മെന്റുകളും ഒരുപോലെ കുറ്റക്കാരാണ്. രോഗികളോട് എങ്ങനെ പെരുമാറണമെന്ന് പോലും അറിയാത്തവരെ നിയമിക്കുകയും, പരാതികൾ ഉണ്ടായിട്ടും അവരെ സംരക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഭരണകൂടങ്ങൾ ഈ ദുരവസ്ഥയ്ക്ക് മറുപടി പറയേണ്ടതുണ്ട്. പല നിയമനങ്ങളിലും യോഗ്യതയെക്കാൾ രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനത്തിനും ശുപാർശകൾക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന പ്രവണത അവസാനിക്കാതെ ഈ സംസ്കാരം മാറില്ല.

സെക്യൂരിറ്റി യൂണിഫോം ധരിച്ചതുകൊണ്ട് ആരും അധികാരത്തിന്റെ പ്രതീകമാകുന്നില്ല. അത് സേവനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. മനുഷ്യരോട് സംസാരിക്കാൻ അറിയാത്തവരും രോഗിയുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തവരും ആശുപത്രി സെക്യൂരിറ്റിയായി തുടരാൻ അർഹരല്ല.

ഇനി സർക്കാർ ശക്തമായ തീരുമാനമെടുക്കണം. ആശുപത്രി സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാർക്ക് നിർബന്ധിത മാനുഷിക പെരുമാറ്റ പരിശീലനം, കൗൺസിലിംഗ്, ആശയവിനിമയ പരിശീലനം, രോഗികളുടെ അവകാശങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ബോധവൽക്കരണം എന്നിവ നൽകണം. അതോടൊപ്പം, രോഗികളെ അപമാനിക്കുന്നവരെയും അധികാരം ദുരുപയോഗം ചെയ്യുന്നവരെയും ക്രിമിനൽ സ്വഭാവമുള്ളവരെയും യാതൊരു രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദവും പരിഗണിക്കാതെ സർവീസിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കണം.

സ്വകാര്യ ആശുപത്രികളും ഇതിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുന്നില്ല. അവിടെയും പലപ്പോഴും സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരുടെ ധാർഷ്ട്യവും ഫ്രണ്ട് ഓഫീസ് ജീവനക്കാരുടെ അഹങ്കാരവും രോഗികളെ മാനസികമായി തകർക്കുന്നുണ്ട്. ചികിത്സ ഒരു സേവനമാണ്; അത് ഭീഷണിയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും അനുഭവമാകാൻ പാടില്ല.

ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിൽ ആശുപത്രിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരൻ നിയമത്തിന്റെ കാവൽക്കാരനാകാം; പക്ഷേ രോഗിയുടെ ജീവന്റെ വിധികർത്താവാകാൻ ഒരിക്കലും പാടില്ല.

ഇനി ഒരു മനുഷ്യൻ കൂടി ഒരു സ്ലിപ്പിന്റെ പേരിലും, ഒരു ക്യൂവിന്റെ പേരിലും, ഒരു സെക്യൂരിറ്റി ജീവനക്കാരന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ പേരിലും ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടാൻ പാടില്ല. അതിനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തം സർക്കാർ ഏറ്റെടുക്കണം. ആശുപത്രികൾ ചികിത്സയുടെ ഇടമാകണം, അധികാരപ്രകടനത്തിന്റെ വേദിയല്ല.