പകരമാകേണ്ടത് ഒരു ഹൃദയമാണ്

“തൂവൽസ്പർശമായ് ആത്മാവിൽ പെയ്യുമോ, നാഥാ... നിൻ കനിവിൻ ദാഹമായ്...” വേദന നിറഞ്ഞ ഹൃദയത്തിൽ ശാന്തിയായി വസിക്കാനും, നിശബ്ദമായി കരയുന്ന ആത്മാവിന് സാന്ത്വനമാകാനും ദൈവത്തോട് പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന ഈ വരികൾ വെറുമൊരു കവിതയല്ല; അത് ലോകത്തിന്റെ നാനാഭാഗങ്ങളിൽ അനാഥത്വത്തിന്റെ കൈപ്പറിയുന്ന ആയിരക്കണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ആത്മാവിൽ നിന്നുള്ള തേങ്ങലാണ്.

പഞ്ച്: ലോകത്തിന്റെ നൊമ്പരം

അമ്മയാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട, ഏകാന്തതയുടെ തടവറയിലായ 'പഞ്ച്' എന്ന കുഞ്ഞുകുരങ്ങിന്റെ ചിത്രം ഈയിടെ ലോകമനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്തുകയുണ്ടായി. ജപ്പാനിലെ ഇച്ചിക്കാവ സിറ്റി മൃഗശാലയിൽ ജനിച്ച പഞ്ചിനെ അമ്മ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ സങ്കടം മാറ്റാൻ അധികൃതർ നൽകിയത് ഒരു ചെറിയ പാവയായിരുന്നു. ആ പാവയെ തന്റെ അമ്മയെപ്പോലെ കരുതി പഞ്ച് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന കാഴ്ച, സ്നേഹത്തിനായുള്ള ഈ ലോകത്തിന്റെ വലിയൊരു ദാഹത്തിന്റെ അടയാളമായിരുന്നു. ആ കണ്ണുകളിലെ ശൂന്യത അനേകം മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളെ സ്പർശിച്ചു.

നൈറോബിയിലെ ഓർമ്മകൾ

ഈ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ഇരുപത് വർഷങ്ങൾക്കു മുമ്പുള്ള എന്റെ നൈറോബി ദിനങ്ങളാണ് ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞത്. മദർ തെരേസയുടെ മിഷണറീസ് ഓഫ് ചാരിറ്റി നടത്തുന്ന ഒരു ശിശുഭവനിൽ വോളണ്ടിയറായി സേവനം അനുഷ്ഠിച്ചിരുന്ന കാലം. നൈറോബിയുടെ തെരുവുകളിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും വഴിതെറ്റിയും എത്തുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അഭയകേന്ദ്രമായിരുന്നു അത്. ലോകത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ നിന്നെത്തിയ വോളണ്ടിയർമാരെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ "അപ്പ" എന്നും സിസ്റ്റേഴ്സിനെ "അമ്മ" എന്നും വിളിച്ചു. തങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ മാതാപിതാക്കളല്ല ഇവരെന്ന സത്യം ആ കുഞ്ഞുഹൃദയങ്ങൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവരുടെ സ്നേഹം അത്രമേൽ നിഷ്കളങ്കമായിരുന്നു.

പക്ഷേ, ആ സ്നേഹത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശം വലിയ വേദനയായിരുന്നു. വോളണ്ടിയർമാർ കാലാവധി കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ, പ്രിയപ്പെട്ട ആരോ നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾ കരഞ്ഞുതളരും. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം സിസ്റ്റേഴ്സ് മറ്റൊരു കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് മാറുമ്പോഴും അവർ വീണ്ടും അതേ അനാഥത്വം അനുഭവിക്കും. വീണ്ടും വീണ്ടും അമ്മമാരെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഒരു ദുർഗതി!

അദൃശ്യമായ ത്യാഗങ്ങൾ

ഇതിനിടയിൽ നാം കാണാതെ പോകുന്ന മറ്റൊരു വലിയ ത്യാഗമുണ്ട്—കത്തോലിക്കാ സഭയിലെ സിസ്റ്റേഴ്സും ശുശ്രൂഷകരും അനുഭവിക്കുന്ന കഠിനമായ മാനസിക സമ്മർദ്ദം. നൂറുകണക്കിന് കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കണ്ണീരും വേദനയും ഓരോ ദിവസവും ഏറ്റുവാങ്ങുക എന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല. തങ്ങളുടെ മുന്നിലെത്തുന്ന ഓരോ കുഞ്ഞിനും വേണ്ടി സ്വന്തം ജീവിതം മാറ്റിവെക്കുമ്പോൾ, ആ സിസ്റ്റേഴ്സും വല്ലാതെ തളർന്നുപോകാറുണ്ട്. അനേകം കുഞ്ഞുങ്ങളെ ഒരേസമയം സംരക്ഷിക്കേണ്ടി വരുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഉത്തരവാദിത്തവും, അവരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കണ്ട് വിങ്ങുന്ന സ്വന്തം ഹൃദയവും അവരെ വലിയ സമ്മർദ്ദത്തിലാക്കുന്നു. എങ്കിലും, ആ തളർച്ച പുറത്തുകാണിക്കാതെ അവർ ആ കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി സ്നേഹത്തിന്റെ തണലൊരുക്കുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് ആഫ്രിക്കയിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും ഉൾഗ്രാമങ്ങളിൽ, കത്തോലിക്കാ സഭയും മിഷണറിമാരും ചെയ്യുന്ന മഹത്തായ സേവനം നാം വിസ്മരിക്കരുത്. ലോകം അവഗണിക്കുകയും ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്ത ആ പിഞ്ചുജീവനുകളെ സംരക്ഷിക്കാൻ തങ്ങളുടെ ജീവിതം തന്നെ സമർപ്പിച്ചവരാണ് അവർ. അവിടെ സേവനം ചെയ്യുന്ന സിസ്റ്റേഴ്സും വോളണ്ടിയർമാരും വെറുമൊരു സംരക്ഷകർ മാത്രമല്ല; അവർ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ അമ്മമാരാണ്, അപ്പന്മാരാണ്, കാവൽക്കാരാണ്.

സ്നേഹമെന്ന മഹാസൗഭാഗ്യം

ഒരിക്കൽ ആ കുട്ടികളുമായി പുറത്തുപോയപ്പോൾ, കുടുംബമായി നടക്കുന്ന മാതാപിതാക്കളെയും കുട്ടികളെയും അവർ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. "ഞങ്ങൾക്കും ഇങ്ങനെയൊരു കുടുംബം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ..." എന്ന പറയാത്ത സങ്കടം ആ കുഞ്ഞു മിഴികളിൽ അന്ന് വായിക്കാമായിരുന്നു.

ഇന്ന് പഞ്ച് എന്ന കുഞ്ഞുകുരങ്ങിന്റെ വേദന കണ്ട് ലോകം കണ്ണീർ വാർക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് ഇതാണ്: ഈ ലോകത്ത് ഇന്നും അനേകം കുഞ്ഞുങ്ങൾ ഇതേ ഏകാന്തതയിൽ ജീവിക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്ക് വേണ്ടത് വെറുമൊരു പാവയല്ല, പകരം ചേർത്തുപിടിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയമാണ്. "നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല" എന്ന് ഉറപ്പുനൽകുന്ന ഒരു കൈപിടിത്തമാണ്.

മനുഷ്യൻ അനുഭവിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദാരിദ്ര്യം ഭക്ഷണത്തിന്റെയോ പണത്തിന്റെയോ അഭാവമല്ല; മറിച്ച്, സ്നേഹിക്കപ്പെടാനോ ചേർത്തുപിടിക്കാനോ സ്വന്തമെന്ന് പറയാനോ ആരുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ആ ദാരിദ്ര്യം മാറ്റാൻ പ്രയത്നിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ഓരോ കാരുണ്യപ്രവർത്തകരെയും ആദരവോടെ സ്മരിക്കാം.