പ്രവാസിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഓണം ഒരു ആഘോഷദിനം മാത്രമല്ല. ജന്മനാടിന്റെ മണ്ണിൽനിന്നും ഭാഷയിൽനിന്നും പരിചിതബന്ധങ്ങളിൽനിന്നും അകന്ന് കഴിയുന്ന ഒരാൾക്ക്, സ്വന്തം വേരുകളെ വീണ്ടും തൊട്ടറിയാനുള്ള നിമിഷം കൂടിയാണത്. കേരളത്തിൽ ഓണം സ്വാഭാവികമായി എത്തിയെത്തുമ്പോൾ, പ്രവാസലോകത്ത് അത് ഓർമകളിൽനിന്ന് വീണ്ടും പുനഃസൃഷ്ടിക്കേണ്ട ഒരു അനുഭവമായി മാറുന്നു.
പൂക്കളം ഒരുക്കുന്നതും സദ്യ വിളമ്പുന്നതും ഓണക്കോടിയണിയുന്നതും കലാപരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കുന്നതും വെറും ആചാരങ്ങളുടെ ആവർത്തനമല്ല. “നാം എവിടെ നിന്നാണ് വന്നത്, എന്താണ് നമ്മെ രൂപപ്പെടുത്തിയത്, അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് എന്താണ് കൈമാറേണ്ടത്?” എന്ന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഒരു സമൂഹം ഒരുമിച്ച് നൽകുന്ന മറുപടികളാണ് അവ.
ഓർമ്മകളുടെ ഭാഷ
മനുഷ്യന്റെ സ്വത്വം ഔദ്യോഗിക രേഖകളിലോ പൗരത്വത്തിലോ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല. കുടുംബകഥകളും മാതൃഭാഷയും ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയും പാട്ടുകളും ആഘോഷങ്ങളും ചേർന്നാണ് ഒരാളുടെ ഉള്ളിലെ ലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്.
നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സ് (Clifford Geertz) മനുഷ്യനെ താൻ തന്നെ നെയ്തെടുത്ത “അർഥങ്ങളുടെ വലകളിൽ” ജീവിക്കുന്ന ജീവിയായാണ് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. ഭാഷയും കുടുംബബന്ധങ്ങളും ഭക്ഷണവും വിശ്വാസങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും ആചാരങ്ങളും നല്ല ഓർമ്മകളും ചേർന്നതാണ്...
ആ അർഥലോകം രൂപപ്പെടുന്നത്.
അതുകൊണ്ടാണ് പ്രവാസിക്ക് ഓണസദ്യയിലെ ഓരോ വിഭവവും വെറും രുചിയായി മാത്രം അനുഭവപ്പെടാത്തത്. അതിൽ നാട്ടിലെ അടുക്കളയുണ്ട്, ക്ലബ്ബുകളിലൊക്കെ കൂട്ടുകാരുമായി അടിച്ചുപൊളിച്ച് ഓണാഘോഷിച്ച ഓർമ്മയുണ്,
ബാല്യത്തിന്റെ ഓർമ്മയുണ്ട്, കൂട്ടുകുടുംബത്തിന്റെ തിരക്കുണ്ട്, നാട്ടുവഴികളുടെ മണവും അയൽവീടുകളുടെ അടുപ്പവും ഉണ്ട്. ഒരു പഴയ ഓണപ്പാട്ട് കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണരുന്നത് ഒരിക്കൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു ജീവിതലോകം കൂടിയാണ്.
ഈ അർത്ഥത്തിൽ ഓണം, മാതൃദേശത്തെയും ഇപ്പോൾ ജീവിക്കുന്ന രാജ്യത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക പാലമാണ്.
മാറ്റം എന്നത് നഷ്ടമല്ല
സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് പഴയതെല്ലാം മാറ്റമില്ലാതെ ആവർത്തിക്കുക എന്നല്ല. സംസ്കാരം മ്യൂസിയത്തിൽ പൂട്ടി വയ്ക്കുന്ന വസ്തുവല്ല; മനുഷ്യരോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുകയും പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുതിയ രൂപങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിക്കുന്ന അനുഭവമാണ്.
അതുകൊണ്ട് പ്രവാസത്തിലെ ഓണം കേരളത്തിലെ ഓണത്തിന്റെ കൃത്യമായ പകർപ്പാകണമെന്നില്ല. ജോലിസാഹചര്യങ്ങളും കാലാവസ്ഥയും കുടുംബങ്ങളുടെ ജീവിതക്രമവും കുട്ടികളുടെ ഭാഷയും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. പല രാജ്യങ്ങളിലും തിരുവോണദിവസം അവധിയായിരിക്കണമെന്നില്ല. അതിനാൽ വാരാന്ത്യത്തിൽ ഓണം ആഘോഷിക്കുന്നതും പ്രാദേശികമായി ലഭിക്കുന്ന പൂക്കൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതും കുട്ടികൾക്കായി ദ്വിഭാഷാ പരിപാടികൾ ഒരുക്കുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്.
ഇവ സംസ്കാരത്തിന്റെ ക്ഷയമല്ല; പുതിയ മണ്ണിൽ അത് വേരുറപ്പിക്കുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങളാണ്. മാറ്റം വരുന്നതല്ല പ്രശ്നം. ആഘോഷത്തിന്റെ അർത്ഥം നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ്.
രവീന്ദ്രനാഥ ടാഗോറിന്റെ ഒരു ചിന്ത ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്: ലോകത്തിന്റെ കാറ്റുകൾ നമ്മുടെ വീടുകളിലും വീശട്ടെ; എന്നാൽ അവ നമ്മെ വേരോടെ പറിച്ചുകൊണ്ടുപോകരുത്.
സ്വന്തം സംസ്കാരത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിന്റെ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരിൽനിന്ന് അകന്നുനിൽക്കുകയല്ല വേണ്ടത്. സ്വന്തം വേരുകളിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുമ്പോഴും മറ്റുള്ളവരിലേക്കു കൈ നീട്ടാനുള്ള മനസ്സാണ് ഒരു സംസ്കാരത്തിന്റെ പക്വത.
മഹാബലിയുടെ സ്വപ്നം
ഓണത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മഹാബലിയുടെ ഓർമ്മയുണ്ട്. എല്ലാവരും സമത്വത്തോടെയും സന്തോഷത്തോടെയും ജീവിച്ചിരുന്ന ഒരു നാടിനെക്കുറിച്ചുള്ള ജനകീയസ്വപ്നമാണ് ആ കഥ ഉണർത്തുന്നത്. അത് ചരിത്രമാണോ പുരാണമാണോ എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, നീതിയും മാന്യതയും നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള മനുഷ്യന്റെ പ്രതീക്ഷ അതിൽ നിലനിൽക്കുന്നു എന്നതാണ്.
ജാതി, മതം, സമ്പത്ത്, അധികാരം എന്നിവയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കാത്ത ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നമാണ് ഓണം നമ്മെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ഓണം ഏതെങ്കിലും മതവിഭാഗത്തിന്റെയോ സംഘടനയുടെയോ സ്വകാര്യാഘോഷമായി ഒരിക്കലും ചുരുങ്ങരുത്. വ്യത്യസ്ത മതവിശ്വാസങ്ങളിലും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലങ്ങളിലും ജീവിക്കുന്നവർ പങ്കിടുന്ന ഒരു പൊതുസാംസ്കാരിക ഇടമായിരിക്കണം അത്.
സദ്യയുടെ പന്തിയിൽ എല്ലാവരും ഒരേ നിരയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ, ജീവിതത്തിലും മനുഷ്യരെ തുല്യമായി കാണാൻ നമുക്ക് കഴിയുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഓണം എന്നും നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പുതുതായി പ്രവാസത്തിലെത്തിയ കുടുംബങ്ങൾക്കും വിദ്യാർഥികൾക്കും ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്ന തൊഴിലാളികൾക്കും വയോധികർക്കും സാമ്പത്തികമായി ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവർക്കും എന്നും നമ്മുടെ ആഘോഷങ്ങളിൽ
ഇടമുണ്ടാകണം.
ഒരു ഉത്സവത്തിന്റെ മഹത്വം വേദിയുടെ വലുപ്പത്തിലോ പങ്കെടുക്കുന്നവരുടെ എണ്ണത്തിലോ അല്ല; ആരെയും പുറത്തുനിർത്താത്ത മനസ്സിന്റെ വിശാലതയിലാണ്.
അവകാശവും ഉത്തരവാദിത്വവും
മറ്റൊരു നാട്ടിലേക്ക് മാറിയതുകൊണ്ട് നമ്മുടെ സംസ്കാരവും ആഘോഷങ്ങളും മാറ്റിവെക്കേണ്ടതില്ല. സ്വന്തം മാതൃഭാഷ സംസാരിക്കാനും സംസ്കാരം കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനും മുതിർന്നവർക്കും കുട്ടികൾക്കും ഒരുപോലെ അവകാശമുണ്ട് എന്നാണ് യു.എൻ. മനുഷ്യാവകാശ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും അടിവരയിടുന്നത്. എന്നാൽ അവകാശത്തോടൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്വവും വേണം. ജീവിക്കുന്ന രാജ്യത്തിന്റെ നിയമങ്ങളെയും പൊതുമൂല്യങ്ങളെയും മാനിക്കുക, പൊതുസ്ഥലങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക, ആഘോഷങ്ങൾ പരിസ്ഥിതിസൗഹൃദമാക്കുക, സ്ത്രീകൾക്കും കുട്ടികൾക്കും തുല്യപങ്കാളിത്തം ഉറപ്പാക്കുക ഇതെല്ലാം പക്വമായ സാംസ്കാരികജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗങ്ങളാണ്.
സ്വന്തം സംസ്കാരം ഉയർത്തിപ്പിടിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ സംസ്കാരത്തെയും ആദരിക്കാൻ കഴിയണം. സ്വന്തം സ്വത്വം സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊരാളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം ഹാനിക്കരുത് എന്നതാണ് കാതലായ കാര്യം
പുതിയ തലമുറയിലേക്കുള്ള സാംസ്കാരിക പാലം
പ്രവാസത്തിലെ ഓണത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീക്ഷ കുട്ടികളിലാണ്. പ്രവാസലോകത്ത് ജനിച്ചുവളരുന്ന മലയാളി കുട്ടികൾക്ക് കേരളം ചിലപ്പോഴൊക്കെ മാതാപിതാക്കളുടെ കഥകളിലും അവധിക്കാല യാത്രകളിലും ഭക്ഷണത്തിലും റീൽസുകളിലും മലയാള സിനിമകളിലും മാത്രം പരിചിതമായ ഒരു ദേശമായിരിക്കാം. അവരെ ഓണക്കോടി അണിയിച്ച് ഓണാഘോഷങ്ങളിൽ പങ്കെടുപ്പിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റം. ഓണത്തിന്റെ കഥയും സമത്വസന്ദേശവും പങ്കിടലിന്റെ മൂല്യവും അവർക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞു കൊടുക്കുവാൻ നമുക്ക് കഴിയണം.
ഈ കുട്ടികൾ രണ്ടു സംസ്കാരങ്ങൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയവരല്ല. രണ്ടു സംസ്കാരങ്ങളുടെ സമ്പത്ത് കൈവശമുള്ളവരാണ് അവർ. മാതാപിതാക്കളുടെ നാട്ടിലെ ബന്ധബോധവും അവർ വളരുന്ന സമൂഹത്തിലെ ജനാധിപത്യവും വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യവും ഒരുമിച്ച് അവരുടെ സ്വത്വത്തെ സമ്പന്നമാക്കാം.
“നമ്മുടെ സംസ്കാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നു” എന്നു ഭയപ്പെടുന്നതിനുപകരം, “നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ മൂല്യങ്ങൾ കുട്ടികളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രവാസലോകത്തെ കുട്ടികളുടെ
ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയും?” എന്ന ചോദ്യത്തിനായിരിക്കണം പ്രസക്തി.
ഓണാഘോഷങ്ങൾ വലുതാകുമ്പോൾ സ്പോൺസർഷിപ്പും ടിക്കറ്റ് വിൽപ്പനയും പരസ്യങ്ങളും മത്സരങ്ങളും സ്വാഭാവികമായി കടന്നുവരാം. നല്ല പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിക്കാൻ സാമ്പത്തികസഹായം ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ സമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് വിപണി എത്തുമ്പോൾ ആഘോഷത്തിന്റെ ആത്മാവ് മങ്ങും.
ലാളിത്യം ദാരിദ്ര്യമല്ല. എല്ലാവർക്കും പങ്കെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന മിതത്വമാണ് യഥാർത്ഥ സാംസ്കാരിക സമ്പത്ത്. പാഴ് ചെലവിന്റെ ഒരു ഭാഗം സാമൂഹികസേവനത്തിനോ വിദ്യാർഥിസഹായത്തിനോ ദുരിതാശ്വാസത്തിനോ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഓണത്തിന്റെ പങ്കിടൽസന്ദേശം കൂടുതൽ അർത്ഥവത്താകും.
അവസാനമല്ല, തുടക്കം
പ്രവാസികൾ പുതിയ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് തൊഴിൽശക്തി മാത്രമല്ല കൊണ്ടുവരുന്നത്. സംസ്കാര മൂല്യങ്ങളും
ഭാഷയും സംഗീതവും ഭക്ഷണവും കുടുംബകഥകളും കലയും ഉത്സവങ്ങളും ജീവിതദർശനങ്ങളും അവർ കൂടെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഈ സാംസ്കാരിക സംഭാവനകൾ അവർ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങളെയും സമ്പന്നമാക്കുന്നു.
ഒരു ആഘോഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം അതിന് ശേഷം എന്താണ് ശേഷിക്കുന്നത് എന്നതിലാണ്. പൂക്കളം വാടും. സദ്യ അവസാനിക്കും. വേദി അഴിച്ചുമാറ്റപ്പെടും. ചിത്രങ്ങൾ സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളുടെ തിരക്കിൽ മറഞ്ഞുപോകും ചുരുക്കത്തിൽ ഓണവൈബും ഓണമൂഡുമെല്ലാം പതിയെ പതിയെ അപ്രത്യക്ഷമാകും
എന്നാൽ പുതുതായി രൂപപ്പെട്ട സൗഹൃദങ്ങൾ നിലനിൽക്കും. ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ജനിച്ച സാംസ്കാരിക അഭിമാനം നിലനിൽക്കും. ഒറ്റപ്പെട്ട ഒരാൾക്ക് ലഭിച്ച ചേർത്തുപിടിത്തം നിലനിൽക്കും. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങൾക്കിടയിൽ വളർന്ന ബഹുമാനം നിലനിൽക്കും.
അപ്പോൾ പ്രവാസത്തിലെ ഓണം നഷ്ടപ്പെട്ട നാട്ടിന്റെ ഓർമപുതുക്കൽ മാത്രമാകില്ല. സ്വന്തം വേരുകളെ മറക്കാതെ പുതിയ മണ്ണിനെ സ്നേഹിക്കാനും, സ്വന്തം സംസ്കാരത്തെ ആദരിക്കുമ്പോൾ മറ്റുള്ളവരുടെ സംസ്കാരത്തെയും ബഹുമാനിക്കാനും പഠിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാംസ്കാരിക ആഘോഷമായി അത് മാറും.
മഹാബലി വീണ്ടും വരുന്നു എന്നത് ഒരു രാജാവ് മടങ്ങിവരുന്നു എന്ന കഥ മാത്രമല്ല. നീതിയും സമത്വവും മനുഷ്യസൗഹൃദവും നിറഞ്ഞ ഒരു സമൂഹം ഇന്നും സാധ്യമാണെന്ന് ഓരോ തലമുറയും വീണ്ടും വിശ്വസിക്കുന്ന നിമിഷമാണ് അത്. പ്രവാസ ലോകത്ത് ആ വിശ്വാസത്തിന് പുതുജീവൻ നൽകുന്നതാണ് ഓണത്തിന്റെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ അർത്ഥം.
വാർത്തകൾക്ക് 📺 പിന്നിലെ സത്യമറിയാനും വേഗത്തിൽ⌚ അറിയാനും ഞങ്ങളുടെ വാട്ട്സാപ്പ് ചാനലിൽ അംഗമാകൂ 📲
https://whatsapp.com/channel/0029VaAscUeA89MdGiBAUc26
ഇവിടെ കൊടുക്കുന്ന അഭിപ്രായങ്ങള് സീ ന്യൂസ് ലൈവിന്റെത് അല്ല. അവഹേളനപരവും വ്യക്തിപരമായ അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ളീല പദപ്രയോഗങ്ങളും ദയവായി ഒഴിവാക്കുക.